Witajcie na moim blogu!

Witajcie na moim blogu!

Jak sama nazwa mówi, blog ten będzie dotyczył mitów greckich i rzymskich, ponieważ od wczesnego dzieciństwa jestem nimi zafascynowana. Mit o Atenie i Arachne, o Heraklesie i wiele innych zawsze wydawały mi się magiczne.

Dlatego też od pierwszego wejrzenia (przepraszam, od pierwszej strony) zakochałam się w Percy'm Jacksonie, bohaterze książek Ricka Riordana. Właśnie w oparciu o jego książki na tym blogu powstanie opowiadanie o młodym herosie Danielu Watsonie.

Daniel Watson jest 15.- letnim synem Apollina wychowującym się w Obozie Herosów od 10 roku życia. Właściwie nie jest potwierdzone, że jest jego synem ponieważ ojciec nigdy nie raczył go uznać. Nieśmiały chłopak będzie musiał wyruszyć na misję wraz z buntowniczą córką Annabeth i Percy'ego, Summer i tajemniczą Camille, by uwolnić spętaną w mrokach Nocy boginię. Liczne potwory, mroczna przepowiednia i przeczucie, że tak naprawdę jest tylko pionkiem w jakiejś większej grze, to tylko ułamek problemów, z którymi będzie musiał się zmierzyć...

Z góry przepraszam za wszystkie błędy, które na pewno popełnię, bo jeszcze nigdy nie pisałam na taką skalę, chociaż zawsze było to moim marzeniem. Będę naprawdę wdzięczna za wszystkie uwagi i komentarze.

Ale nie przedłużając, zapraszam do czytania!

Komentarze

  1. Grzegorz Kałamejka10 lipca 2017 23:16

    Brzmi bardzo ciekawie. Na pewno będę wiernym czytelnikiem. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 12

Summer Zachodzące słońce leniwie przebijało się przez ściany namiotu, przeszkadzając mi się skupić. Gdy przesuwałam się inne miejsce, promienie słońca jak na złość znów zbliżały się do mojej twarzy. Zapisałam sobie w pamięci, by w najbliższym mieście zainwestować w dobre okulary przeciwsłoneczne. Łowczynie naturalnie ich nie posiadały, były przecież przyzwyczajone do polowań na świeżym powietrzu i wszelkich niedogodności, które się z nimi wiążą. Na moją prośbę o okulary Thalia roześmiała się, jakby było coś śmiesznego w tym, że słońce razi w oczy. Poza tym przydałoby mi się coś, co zasłoniłoby moje opuchnięte od płaczu, zaczerwienione oczy. Wstyd z takimi wychodzić na ulicę, bo co sobie ludzie pomyślą? O pardon, tu nie ma ulic, jest tylko dziki busz. Ponownie wzięłam głęboki oddech, by spróbować się uspokoić. Chociaż łzy mi się już chyba skończyły nadal czułam ból, na myśl o zdradzie Camille. Mama zawsze powtarzała, że z użalaniem się nad sobą należy zaczekać do końca bitwy, wted...
Czytaj więcej

Rozdział 8 cz.II

Rozdział dedykowany mojemu cudownemu bratu za poddanie pomysłu.:* Summer Nigdy nie miałam barwnych snów jak przystało na prawdziwego herosa. Nawet, gdy mi się coś śniło, to zwykle po pięciu minutach od obudzenia zapominałam co. Uznałam, że to normalne (jakby cokolwiek w moim świecie było normalne), że po prostu ludzka krew moich rodziców przeważyła nad boską i po prostu mogłam spać spokojnie bez proroczych snów i tego typu rzeczy. Niestety się myliłam. Snu o Danielu nie mogłam tak po prostu zapomnieć. Próbowałam o nim nie myśleć, licząc na to, że sam wyleci mi z  głowy, ale oczywiście nie. Ciągle pamiętałam każdy głupi szczegół tego snu i pamiętałam mój ból gdy... No dobra, ogarnij się dziewczyno, nie myśl o tym. W każdym razie, znacie to uczucie, gdy ktoś, komu ufaliście, jak własnemu bratu, was zdradził? Od początku działał po ciemnej stronie mocy? Jeśli tak, to wiecie, czemu byłam na niego zła i jak się ogólnie czułam. Jeśli nie, to...jesteście szczęśliwymi ludźmi. Ale...
Czytaj więcej

Rozdział 10

Daniel Nawet idąc już bezpiecznie przez las, byłem w ciężkim szoku, po tym, co stało się na plaży. Ta masa wody, która nagle nas zalała, pojawiła się kompletnie znikąd! Pamiętam, że próbowałem zajść tego krabiego potwora od tyłu, a chwilę później próbowałem złapać oddech w wirze wody, piany i kamieni. Najpewniej bym utonął, gdyby nie ręce, które wyciągnęły mnie na powierzchnię. Pomyślałem, że należą do Summer albo Camille, więc chwyciłem bez wahania. Gdy tylko słońce przestało mnie oślepiać, zobaczyłem córkę Chione, okrytą kocem i grupkę wysokich pięknych dziewczyn z łukami w dłoniach. Później wyciągnęły z wody Summer, i zasadniczo do tego momentu nic nam nie powiedziały. Pomyślałem, że jako odpowiedzialny dowódca powinienem zadbać o moją drużynę, więc podszedłem do szczupłej czarnowłosej dziewczyny ze srebrną opaską na czole.  - Hej, jak myślę, jesteście Łowczyniami Artemidy, tak? - spytałem. - Dziękujemy za ratunek. Dziewczyna rzuciła mi poirytowane spojrzenie.  ...
Czytaj więcej